26 februari 2026; door Douwe van der Wier

Het sneeuwt en vriest eind november in Nederland. De dagen zijn kort en donker. Het voorjaar is nog eeuwen verweg. Wij houden van warmte en helder licht. Mijn moeder zei vroeger tegen mij "Als je het ergens anders beter kunt krijgen, moet je gaan". Deze woorden galmen na in mijn hoofd, terwijl ik de sneeuwvlokken voor het raam langs zie dwarrelen. Al halverwege de middag doet Joke de lampen aan. De duisternis volgt alweer snel.

Zuid-Spanje biedt aanmerkelijk betere omstandigheden. De temperatuur kan hartje winter nog oplopen naar 20 graden. Het daglicht is veel intenser en bovendien duurt de dag er nu langer. Een paar kilometer verderop staat onze camper in de stalling. Weggestopt, om beschermd te zijn tegen koude en vocht.

Dit kan anders!

Enthousiast praten we over de warmte in het zuiden. Het plan is snel gemaakt. In januari haal ik de camper uit zijn benarde positie en laat hem weer rijden, daarvoor is het ding uiteindelijk gemaakt. Kortebroek en zomerjas gaan mee op onze tweede reis naar het zonnige Spanje en Portugal. Nog even geduld en dan is voor ons de koude winter verleden tijd.

Donderdag 26 februari

Het blijft bij 1 nacht. Totana roept niet een sfeer op van een topattractie. Het is een eerlijke plattelands stad, waar mensen gelukkig leven(?) en hun ding doen, maar spektakel is er niet te verwachten. We rijden in 1 streep naar Huelcar-Overa. We hebben de keus uit een groot camperterrein, schouder aan schouder, of een plekje op de buitenrand met een mooi uitzicht op de rotsachtige heuvels. De discussie met Joke duurt niet lang. Uitzicht wint het van drukte.

De rit gaat door een fraai landschap. We rijden de stad binnen en Google Maps leidt mij blindelings langs de verkeersobstakels. Maar de serene rust aan boord komt onder spanning te staan. Maps wil rechtsaf. We zijn bijna op onze bestemming, nog een paar honderd meter. Ik zet de knipperlichten aan en bereidt mij voor om af te slaan. Deze straat is veel te smal, is de opmerking van mijn altijd goed mee oplettende lieverd. Dit vraagt om snel handelen. In mijn optiek is de weg wel te doen. Paniek naast mij is echter ook een zeer onaangename situatie. Het besluit is genomen, de richtingaanwijzer gaat weer uit. Ik mompel nog de profetische woorden dat het verderop nog wel smaller kan zijn.

Maps vat de weigering sportief op en heeft alweer een nieuw plan. Niet veel later komt kans twee op rechtsaf. Nu zit de kaartenmaker er zelf naast, want aan het begin van deze optie staat een rond rood bord met een dikke witte streep. Onze straat wordt nauwer. De derde poging om af te slaan is een hele krappe. Maar moet worden uitgevoerd, want wij willen naar onze uitgezochte fraaie plek. Direct erop wordt ik naar links gedirigeerd. Een bocht die eigenlijk niet kan. Alleen met een wiskundige berekening is het enige spoor te bepalen. Met beginnersgeluk gaat het met een paar centimeters speling goed. Een mevrouw haalt in alle haast een stoel weg, die nog roet in het eten kan gooien.

Maar het claustrofobische parcours is nu  pas echt begonnen, iedere bocht vraagt milimeter werk. Met het zweet op de rug krijg ik de mededeling om een straat in te rijden die er helemaal niet is. Joke stapt uit om te zien wat er na de korte onoverzichtelijke nieuwe bocht komt. Ik mag optrekken. Het daalt zo snel dat de achterzijde van ons voertuig prachtige strepen op het asfalt tekent. Het luide gekras gaat me door merg en been. We staan nu op een onverharde vlakte. Met Joke nog steeds lopend voorop zoeken we een uitweg. Ze wijst opgelucht een richting op. Ze stapt weer in en we ontsnappen aan het doolhof.

Ik rij terug naar de straat waar Maps mij in eerste instantie langs wilde sturen. Als ik indraai, volgt enig protest van de bijrijdersstoel. De weg is niet nauw, alleen staan aan beide zijden auto's geparkeerd. Mijn lief heeft gelijk, er blijft wederom weinig ruimte over, maar gelukkig mag ik nu rechtdoor. Als de kop erdoor kan, dan past de rest ook. We komen een half uur later dan gepland op het beoogde plekje aan, maar het uitzicht is fantastisch.

Samen wandelen we door de plaats. Veel rechte wegen met frequent verkeer. Wel vinden we een mooi groot vierkant plein met winkels en horeca, waar het verkeer van is verbannen. Een bijzonder park ligt een eindje verderop. Allerlei beesten verblijven in aparte verblijven. Goudvissen, geiten, konijnen en pony's brengen de natuur in het centrum. Speelplaats en picknicktafels bieden de plaatselijke bevolking enig vertier.