11 juli 2026; door Douwe van der Wier
De zinderende zomer nadert
Griekse Idylle
In mei beleven we echte zomerse dagen. Binnenkort breekt de lange zomerperiode weer aan. De scholen gaan dicht, bedrijven pruttelen op halve kracht. Voor de vakantieganger breekt de gouden tijd aan. Alle toeristische bestemmingen staan weer volop te blinken en de rondhangende reiziger kan zich tegoed doen aan kunst, cultuur, zon en strand.
Onze zomerreis staat inmiddels volledig in de steigers. De veerboot van Brindisi naar Igoumenitsa gaat ons overvaren van Italie naar Griekenland. Daarom zullen we eerst heerlijk in Italie gaan ronddwalen, waarbij we ons vooral op Toscane en Umbrie zullen richten. Na de oversteek gaan we weken door Griekenland dolen, over de Peloponessos naar Meteora. Zowel het binnenland, als de kust is ons doelgebied.
Uiteindelijk gaan we via de Balkan weer aan de thuisreis beginnen. Ook hiervoor nemen we de tijd en willen onder andere enige tijd doorbrengen in Boedapest.
Zaterdag 11 juli
De route is nog steeds zuidwaarts. Mesola is een aardig plaatsje, maar niet 1 om lang te verblijven. Dus pakken we de boel weer in. De volgende stop is in Cervia gepland. Onderweg een koffiestop om de trip wat te onderbreken. Dat de kustweg van Italië zo druk is, hebben we niet bij stil gestaan. Dat laatste is ondertussen meer dan goed gekomen. Waar mij door m'n trouwe navigator drie kwartier is beloofd, is zowat in het dubbele uitgepakt. De doorgaande weg heeft zoveel opdringerige invoegers van zijwegen, dat we afwisselend stapvoets rijden of stil staan.
De koffie smaakt er niet minder om. Het laatste stuk kustweg naar de badplaats Cervia is ook niet bepaald een haast klus geworden. Een groot, met grind bedekt, terrein is aangewezen als camper standplaats. Er is zelfs een waterzuil en afvoerput. Maar de gestalde exemplaren zijn nu niet bepaald de absolute top in het markt segment. We zien gevallen staan, waar je met enige moeite een kampeerwagen in kunt herkennen. De onderkant lijkt nog het meest, de bovenkant bestaat uit alle los voor handen liggende materialen bijelkaar geraapt en vastgeplakt, waarschijnlijk om bij regen lekkage te voorkomen. Er naast staat een opzich nog heel herkenbaar wagentje, maar de vier lekke banden, vertellen mij dat de laatste rit al lange tijd terug is.
Twijfelend rijden we langzaam over het terrein. De plek is aan de buitenkant van de stad, is omzoomd met bomen, er zijn dus ook voordelen. Joke hakt de knoop door en dirigeert mij naar een plek aan de drukke weg, maar ver weg van onze zojuist benoemde campervrienden. Een paar grote bomen bieden als bonus flinke schaduw. Als we lui achterover in onze terrasstoelen hangen, maken we ook kennis met de bewoners van de surrogaat campers. Een broodmagere man komt met een luid spelende radio naar de verzorgingsplaats om hem zelf te verzorgen in plaats van zijn vieze bak. In zijn fantasie staat hij in een herenurinoir en laat een waarschijnlijk hoog nodige straal de vrije ruimte. Hij merkt niet op dat het de paal van een verkeersbord is en zijn toilet niet over wanden beschikt.
De zee trekt ons zijn kant op. Een kleine 500 meter lopen, brengt ons in een bebost duingebied, waar het heerlijk koel is. Daarachter moet de zee ergens zijn. Het enige wat wij zien is een woud aan strandbedden met of zonder parasol. Niet alle bedden worden gebruikt. Als we ons hier doorheen hebben geworsteld staan we plots op een klein reepje strand, direct gevolgd door de Adriatische Zee. Het is 1 grote brij aan zwemmers, pootje baders en drijvende luchtbedden. Voor de meeste geldt dat dit de topdagen van hun vakantie zijn. Wij rillen en huiveren bij de gedachte. Toch lopen we een tijdje langs de waterlijn, in en uitkomend mensenverkeer richting zee zoveel mogelijk ontwijkend.
Na een tijdje zijn we dol gedraaid en zoeken gauw het koele duinbos weer op. Ik investeer op de terugweg in heerlijk zacht en koud Italiaans ijs. Gelukkig wil Joke me helpen met het weglikken ervan, zodat ik er niet alleen voor sta.
