12 juli 2026; door Douwe van der Wier
De zinderende zomer nadert
Griekse Idylle
In mei beleven we echte zomerse dagen. Binnenkort breekt de lange zomerperiode weer aan. De scholen gaan dicht, bedrijven pruttelen op halve kracht. Voor de vakantieganger breekt de gouden tijd aan. Alle toeristische bestemmingen staan weer volop te blinken en de rondhangende reiziger kan zich tegoed doen aan kunst, cultuur, zon en strand.
Onze zomerreis staat inmiddels volledig in de steigers. De veerboot van Brindisi naar Igoumenitsa gaat ons overvaren van Italie naar Griekenland. Daarom zullen we eerst heerlijk in Italie gaan ronddwalen, waarbij we ons vooral op Toscane en Umbrie zullen richten. Na de oversteek gaan we weken door Griekenland dolen, over de Peloponessos naar Meteora. Zowel het binnenland, als de kust is ons doelgebied.
Uiteindelijk gaan we via de Balkan weer aan de thuisreis beginnen. Ook hiervoor nemen we de tijd en willen onder andere enige tijd doorbrengen in Boedapest.
Zondag 12 juli
Er bestaan hogere machten. Dat zeg ik niet zomaar. Pas als het overtuigende bewijs zich aandient, kan ik meegaan in een theorie. Wij staan, zoals gisteren verteld, in Cervia. Als de wijzers van de klok afgelopen nacht 24.00 uur zijn gepasseerd, kruipen wij moe, maar voldaan, onder de wol. Neem deze beeldspraak alsjeblieft niet te letterlijk, want als de binnentemperatuur nog meer dan 30 graden is, zou zoiets zeer slecht kunnen aflopen. Om even uit de school te klappen, wij trekken half over ons heen een licht linnen lakentje, die bij tijd en wijle ook nog wel eens wordt afgeworpen.
Cervia is een toeristen bolwerk. Ons hele parkeerterrein is in de loop van de avond helemaal vol gelopen met auto's van feestgangers. De eersten daarvan hebben net het plan opgevat om huiswaarts te gaan op het moment dat wij ons te ruste willen leggen. Het is warm, onze ramen staan open. Voordat ze instappen moet het hele feest nog even worden besproken en overgedaan. Leuke herinneringen gaan met luide lachsalvo's gepaard. Mooi voor hen, maar niet voor ons. Joke heeft haar slaap hard nodig, want een onwillige rugspier plaagt al dagen.
We hebben het zo'n beetje een half uur ondergaan als er plots van hogerhand wordt ingegrepen. Uit het niets steekt er plots een zware storm op. Maar dan ook echt zwaar. De camper staat te trillen op de stelpoten. Het flitst en rommelt, een paar losse regendruppels bereiken de aarde. Autodeuren klappen dicht. Lichtschijnsels verdwijnen met een brommend geluid. Even later gaat de wind liggen en is het doodstil op ons terrein. Ik hoor tot mijn tevredenheid een zacht snurkende echtgenote. Het komt goed.
Na het opstaan vertrekken we van deze onrustige plaats. Een korte rit brengt ons bij een gesloten archeologische opgraving. Ons doel is echter het mooi gelegen parkeerterrein ernaast. De Nibi komt schitterend in een schaduwrijke hoek te staan. Het verschil met gisteren is levensgroot. In de middag scooter ik naar Gradara. Een levend museum. Boven op een berg ligt dit middeleeuwse en ommuurde stadje er nog authentiek bij. Op de top van de berg bevindt zich een robuust kasteel, wat voorheen over de veiligheid van de inwoners waakte. Nu is het een toeristennest, een highlight in de omgeving. Maar heerlijk cultureel te bezoeken. Joke past op onze toerwagen. Haar pijnlijke rug dwingt haar, dit uitstapje te laten schieten. Gelukkig zijn de vele romannetjes nog lang niet uit.
