25 augustus 2026; door Douwe van der Wier
De zinderende zomer nadert
Griekse Idylle
In mei beleven we echte zomerse dagen. Binnenkort breekt de lange zomerperiode weer aan. De scholen gaan dicht, bedrijven pruttelen op halve kracht. Voor de vakantieganger breekt de gouden tijd aan. Alle toeristische bestemmingen staan weer volop te blinken en de rondhangende reiziger kan zich tegoed doen aan kunst, cultuur, zon en strand.
Onze zomerreis staat inmiddels volledig in de steigers. De veerboot van Brindisi naar Igoumenitsa gaat ons overvaren van Italie naar Griekenland. Daarom zullen we eerst heerlijk in Italie gaan ronddwalen, waarbij we ons vooral op Toscane en Umbrie zullen richten. Na de oversteek gaan we weken door Griekenland dolen, over de Peloponessos naar Meteora. Zowel het binnenland, als de kust is ons doelgebied.
Uiteindelijk gaan we via de Balkan weer aan de thuisreis beginnen. Ook hiervoor nemen we de tijd en willen onder andere enige tijd doorbrengen in Boedapest.
Dinsdag 25 augustus
Om van Bulgarije naar Roemenië te gaan, komen we over een tolbrug. Deze voorkennis heb ik dankzij een eerdere passage zeven jaar terug. Ook Roemenië kent een tolvignet voor de belangrijke wegen van het land. Gisteravond zit ik te puzzelen om de reistrip van vandaag voor te bereiden. Om wat wijzer te worden vraag ik het aan mijn (s)chat vriendin om enige informatie. Zoals gebruikelijk krijg ik veel antwoorden op vragen die ik nooit gesteld heb. Tussen deze bulk aan wetenswaardigheden zoek ik dan enige nuttige feiten. Zo kom ik erachter dat je het e-vignet voor de Noorderburen via internet kan bestellen. Peulenschilletje, denk ik. Bij het uitgebreide antwoord van (s)chat zit ook een link naar ik veronderstel, en zo wordt het ook aangegeven, voor de juiste aankoop site.
Maar er verschijnt een pagina om vooraf tol te betalen voor de Giurgiu bridge. Nee, maar dat is attent, flitst door mijn hoofd. Zo betaal ik alvast de eerder genoemde tolbrug. Braaf maak ik zes euro over. In deze landen is het leven niet zo duur. Om ook de Roemeense tol te betalen zie ik geen enkele opening. Via het vertrouwde Google kom ik aan de officiële website. Wat vragen beantwoorden, akkoord voor betaling en klaar is Kees. Voor elf euro mag ik tien dagen over welke weg dan ook racen bij de Roemenen. Apetrots vertel ik Joke dat we de til voor de brug al betaald hebben op kenteken herkenning en dat de slagboom automatisch open gaat als we dicht genoeg zijn genaderd.
Vanmorgen voel ik nattigheid. Wat is eigenlijk de naam van de te passeren brug, vraag ik mij af. Ik kan nu vlot over de Giurgiu brug maar is dat wel de onze. Enigszins bezweet pak ik de landkaart erbij. Mijn vinger gaat bij Montana omhoog, totdat ik de Donau kruis. De naam van de brug is klein geschreven maar met extra turen lees ik dat deze de Califat bridge heet. Schoorvoetend leg ik Joke uit dat de tol voor de brug weliswaar is betaald, maar dat wij over een andere moeten.
We rijden over de juiste brug Roemenië binnen. Ik stop voor de gesloten slagboom. Zes euro graag, zegt een vriendelijke caissière. Mijn bankkaart regelt de afwikkeling. Elders over de Donau had ik een vrije doorgang, maar dat zal nog wel even duren voor ik er gebruik van maak. Na een klein stuk verder te zijn gereden slaan we af voor de overnachtingsplek. Op de Donau oever is vrije recreatie mogelijk. Een paar caravans, waarvan twee niet bewoond, staan er al. De camper schuif ik onder de bomen en het recreëren kan beginnen. Maar dat blijkt nog een hele worsteling met een buitentemperatuur van 37 graden. Puffen en zweten op een stoel in de schaduw. Ik pak het boek van David Talbot erbij. Die legt in 477 pagina's uit hoe verrot de geheime diensten zijn, met name de CIA. De rode draad is de moord op Kennedy in 1963.
