Reis naar italie-griekenland

In mei beleven we echte zomerse dagen. Binnenkort breekt de lange zomerperiode weer aan. De scholen gaan dicht, bedrijven pruttelen op halve kracht. Voor de vakantieganger breekt de gouden tijd aan. Alle toeristische bestemmingen staan weer volop te blinken en de rondhangende reiziger kan zich tegoed doen aan kunst, cultuur, zon en strand.

Op 5 juli zijn we vertrokken voor een reis door Italie en Griekenland. Na in twee dagen door Duitsland/Oostenrijk zijn gereden, komen we in Italie. Daar verblijven we drie weken. We maken de oversteek naar Griekenland. Eind augustus reizen we door naar Bulgarije.

Zondag 23 augustus

Zo staan we vanochtend aan het begin van onze reis naar Bulgarije. Alles is klaar voor vertrek. 

In een lastige kloof ligt nog geen snelweg, zodat we enkele kilometers door Bulgaarse dorpen mogen rijden. Deze hebben van de nood een deugd gemaakt door langs de route een aaneengesloten rij marktkramen neer te zetten waar ze alles aanbieden, wat het land voortbrengt. We stoppen in Bragoevgrad. Wie er ook stopt daar is onze koelkast. Om de minuut klinken er een serie zielige piepjes. Na de lunch vestig ik mij bij het buitenluik, samen met de gereedschapskist. Nadat ik het rooster heb verwijderd voel ik aan de brander, maar deze is goed warm. Ik hoor het gezellig preutelen van de kleine werkvlam. Van schrik zijn ook de piepjes gestopt.

Joke vermoedt dat er lucht in de gasleiding heeft gezeten, wat uit spaarzaamheid heb ik gewacht met gas innemen tot we in Bulgarije waren. Waar de Grieken gemiddeld 98 cent vroegen, heb ik het nu gefikst voor 66 cent per liter. Met als gevolg dat beide flessen nagenoeg leeg waren, wat dan zo'n koelkast weer niet kan waarderen. Maar nu er weer voldoeygas door de leiding vloeit, is het probleem weer over. Geen koelkast bij 35 graden is een uitdaging.

In Bragoevgrad hangt een naar sfeertje. Een parkeerplaats met auto's en broeierig warm, en totaal geen uitzicht. We rijden verder naar een schattig dorpje Staro Selo. Het kerkplein ontvangt ons met open armen. De mensen hier plannen hun zaken goed vooruit. De kerstboom in het midden is alweer voorzien van de fraaiste ballen, inclusief een lichtsnoer. Laat de kerst maar komen.

Maandag 24 augustus

Het is een super stille nacht, die achter ons ligt. Eigenlijk heeft dit gehucht het helemaal. Het is slechts een enkel blaffende hond die de stilte verstoord. Maar deze verstoring geeft juist aan hoe onwerkelijk geluidloos deze omgeving is, als de zon eenmaal is ondergegaan. Geen auto, bromfiets of vliegtuig die met eentonige neurose geluiden de nacht weet op te breken in twee delen. Zelfs de haan in het kippenhok beseft dat nu geluid maken het de serene betovering van een wereld in rust onderbreekt, hetgeen ernstige gevolgen kan hebben voor z'n gezondheid. Het is een groot voorrecht in deze non-auditieve omgeving te mogen ontwaken.

Weliswaar ietsje later dan normaal, wat dan weer een logisch gevolg is van dat gebrek aan geluid. Heel rustig en voorzichtig zet ik de stoelen buiten. Behoedzaam zet ik ze neer van het eventuele gekletter zou de ban breken waarin het dorp zich nu bevindt. We nemen plaats en luisteren naar de absolute stilte. Mooier gaat het niet worden. Wij beiden kunnen ons niet een eerder moment uit ons best al lange leven herinneren waarin we het koffiemoment zo intens hebben beleefd. Een enkele auto rijdt door de straat, maar op de een of andere manier harmonieerd het met de sfeer. De koele ochtendwarmte omringd ons en laat ons het genot van het bestaan ervaren.

De Niesmann dendert de hoogten af richting Sofia. Zeven jaar geleden was het een stad in grijs gegoten vierkant beton, tenminste in mijn herinnering. De stad lijkt herschreven. Moderne kantoorgebouwen, en architectonisch verantwoorde flatgebouwen omzoomen nu de plaats, die veel dichter op de  snelweg staat, als mijn geheugen het weer gaf. Dan slaan we linksaf. De weg naar Montana is in 1 stuk 75 kilometer lang. Ik moet denken aan mijn gesprek met de pompbediende gisteren. Hij keek somber en zei dat het slecht ging in Bulgarije. Een arbeider verdient 600 euro in de maand, waarvan hij een heel gezin van moet onderhouden, vertelde hij zuchtend. Tijdens ons laatste bezoek aan dit land reden de Bulgaren in afgedankte auto's uit het westen. De karretjes waren minstens 20 jaar oud. Maar nu worden we ingehaald of tegemoet gereden door moderne en vrij nieuwe wagens. Sterker nog, de meerderheid wordt gevormd door Audi, Mercedes en BMW. En dan hebben we het niet over de instapmodellen. Onwillekeurig moet ik dan aan de medewerker van het benzinestation denken. 

Via een heftig slingerende bergweg komen we in Montana aan. De staplaats ligt aan een groot meer, volgens de bijgaande foto's van mijn reisboek. Maar iemand heeft iets aan de opstelling gedaan, want als we arriveren is dit niet het beloofde land. Een scherp onderzoek van de kaart laat echter zien, dat we verkeerd staan. Door een klein stukje terug tegaan en een terrein op te rijden, waarvan ik dacht dat het een fabrieks omgeving was, komen we gelukkig toch nog uit bij de mooie plek aan het water.

Dinsdag 25 augustus

Om van Bulgarije naar Roemenië te gaan, komen we over een tolbrug. Deze voorkennis heb ik dankzij een eerdere passage zeven jaar terug. Ook Roemenië kent een tolvignet voor de belangrijke wegen van het land. Gisteravond zit ik te puzzelen om de reistrip van vandaag voor te bereiden. Om wat wijzer te worden vraag ik het aan mijn (s)chat vriendin om enige informatie. Zoals gebruikelijk krijg ik veel antwoorden op vragen die ik nooit gesteld heb. Tussen deze bulk aan wetenswaardigheden zoek ik dan enige nuttige feiten. Zo kom ik erachter dat je het e-vignet voor de Noorderburen via internet kan bestellen. Peulenschilletje, denk ik. Bij het uitgebreide antwoord van (s)chat zit ook een link naar ik veronderstel, en zo wordt het ook aangegeven, voor de juiste aankoop site.

Maar er verschijnt een pagina om vooraf tol te betalen voor de Giurgiu bridge. Nee, maar dat is attent, flitst door mijn hoofd. Zo betaal ik alvast de eerder genoemde tolbrug. Braaf maak ik zes euro over. In deze landen is het leven niet zo duur. Om ook de Roemeense tol te betalen zie ik geen enkele opening. Via het vertrouwde Google kom ik aan de officiële website. Wat vragen beantwoorden, akkoord voor betaling en klaar is Kees. Voor elf euro mag ik tien dagen over welke weg dan ook racen bij de Roemenen. Apetrots vertel ik Joke dat we de til voor de brug al betaald hebben op kenteken herkenning en dat de slagboom automatisch open gaat als we dicht genoeg zijn genaderd.

Vanmorgen voel ik nattigheid. Wat is eigenlijk de naam van de te passeren brug, vraag ik mij af. Ik kan nu vlot over de Giurgiu brug maar is dat wel de onze. Enigszins bezweet pak ik de landkaart erbij. Mijn vinger gaat bij Montana omhoog, totdat ik de Donau kruis. De naam van de brug is klein geschreven maar met extra turen lees ik dat deze de Califat bridge heet. Schoorvoetend leg ik Joke uit dat de tol voor de brug weliswaar is betaald, maar dat wij over een andere moeten.

We rijden over de juiste brug Roemenië binnen. Ik stop voor de gesloten slagboom. Zes euro graag, zegt een vriendelijke caissière. Mijn bankkaart regelt de afwikkeling. Elders over de Donau had ik een vrije doorgang, maar dat zal nog wel even duren voor ik er gebruik van maak. Na een klein stuk verder te zijn gereden slaan we af voor de overnachtingsplek. Op de Donau oever is vrije recreatie mogelijk. Een paar caravans, waarvan twee niet bewoond, staan er al. De camper schuif ik onder de bomen en het recreëren kan beginnen. Maar dat blijkt nog een hele worsteling met een buitentemperatuur van 37 graden. Puffen en zweten op een stoel in de schaduw. Ik pak het boek van David Talbot erbij. Die legt in 477 pagina's uit hoe verrot de geheime diensten zijn, met name de CIA. De rode draad is de moord op Kennedy in 1963

Woensdag 26 augustus 

En dan is het plotsklaps voorbij.
Stop, roept Joke, maar daarvoor is te weinig tijd. Ik ga vol in de remmen en laat een remspoor van 13 meter achter. Een harde knal volgt.
Gisteravond hebben we in een gesprek elkaar laten weten dat we klaar zijn met de hoge temperaturen. We gaan langere stukken rijden om in voor ons aangenamer weer terecht te komen. In Tsjechië is het gemiddeld 22 graden en ook zon. Vanmorgen stel ik de navi in op Lugoi. Waar dan gisteren nog ruim drie uur rijden was, is het nu bijgesteld naar bijna vier. Dit geeft de verkeersdrukte aan. Op een prachtige plek bij het water stoppen we voor de middag lunch. Als we weer onderweg zijn wisselt het wegdek van redelijk naar slecht en weer terug naar redelijk. Het gaat niet snel, want deze weg wordt gebruikt door veel vrachtverkeer. Soms staat het bijna stil, om vervolgens weer naar de 90 kilometer per uur op te trekken. Het plaatsje Jena dient zich aan. De snelheid van de kolonne neemt weer af rond de 50. Als we bijna het dorp uit zijn gaat het mis. Een kleine vrachtwagen voor mij ontneemt me het zicht op het verdere verkeer. Plotseling zien we hem naar rechts wegduiken en naast z'n voorligger via de berm kruipen.

De politie is snel ter plaatse, evenals de brandweer. De vrachtwagenbestuurder klaagt over knie en elleboog. Een ambulance wordt opgeroepen om hem naar een ziekenhuis te vervoeren. Zowel Joke als ik hebben geen schrammetje, maar dat kunnen we helaas niet van de Niesmann zeggen. Deze heeft aan de voorzijde forse schade opgelopen. Nadat ik ANWB en camperverzekeraar heb gewaarschuwd wordt mij verteld dat ik mee moet naar het bureau. Daar wordt een rapport van tien pagina's opgemaakt en krijg ik te horen dat mijn rijbewijs wordt ingehouden en naar Timisoara wordt gestuurd. Zonder rijbewijs mag ik het land niet uit. Overmorgen kan ik een poging wagen het terug te vragen, maar omdat er iemand gewond is geraakt is het nog maar zeer de vraag of een dergelijk verzoek wordt gehonoreerd.
De hulpdienst is via de verzekeraar ingeroepen, maar verder dan whatsapp contact is het nog niet gekomen. Het is nu 10 uur 's avonds, de aanrijding was om 15.00 uur.

Donderdag 27 augustus

De hele dag op de sleepauto zitten wachten, die uiteindelijk om 20.45 uur verschijnt.
Het dorp leeft met ons mee. Wel vijf personen zijn langs geweest met de vraag of we wat nodig hadden. Een moeder en dochter kwam aanzetten met een kom soep, brood en water.
De sleepwagen had opdracht de camper naar Deva te brengen, een kant die wij niet uit willen, want dat is naar het zuiden. We willen naar Timisoara, want daar is het politiebureau waar ik mijn rijbewijs kan halen en daar is het vliegveld voor de terugreis. We besluiten om niet met de camper mee te gaan en een taxi te bellen om ons naar Timisoara te brengen. Bovendien hebben we daar al een hotel geboekt. Op dat moment komt een jongen aanlopen die al eerder zijn hulp had aangeboden. Niks taxi, ik breng jullie, is zijn reactie. Eigenlijk wilde hij er niets voor hebben, maar dat is te gek vinden wij.
Zo zijn we nu in het Continental Hotel terecht gekomen. Eerst slapen en dan morgen verder alles regelen.

Vrijdag 28 augustus

In Roemenië is het communisme verdwenen, maar de communist niet uit de Roemeen. Om 10.00 uur gaan we richting politiebureau wat vanaf het hotel op loopafstand staat. Een lange rij mensen staat voor de deur. Ik zeg tegen Jo, die zijn te vroeg, de zaak is nog niet open. Via een agent krijgen we te horen dat wij ook in die rij moeten gaan staan, want daar is het juridisch loket. We sluiten keurig achteraan. De wachtenden mogen 1 voor 1 naar binnen. Pas als er iemand naar buiten komt, mag de volgende naar binnen. En oude meneer, die ook goed Duits spreekt, moppert op het systeem richting ons, omdat wij achter hem staan. Dit zou in Duitsland zo niet worden gedaan, foetert de man terecht. Ook wij ervaren het als een onprettige behandeling, verre van mensgericht. Een wachtkamer met een koffieautomaat zou hier op z'n plaats zijn, maar hier regeert nog het oude denken.

Na drie kwartier ben ik aan de beurt. Ik kom m'n rijbewijs halen, meld ik de man achter het loket. Hij is de enige medewerker die de lange rij moet bedienen (!). Hij ordoneert dat ik het politiedocument moet overleggen. Deze is onderweg naar Nederland, want die ligt in de camper die op transport is, weet ik de man te vertellen. Moment, het luikje klapt dicht. Na enkele minuten gaat deze weer open. De man wijst naar rechts. Ik doe een paar stappen opzij en kom voor loket twee, waarachter een dame zit. Deze doet de complexere gevallen als deze zich voordoen. Ik overleg mijn paspoort en situatie. Het document blijkt niet nodig. Maar ik blijk geen schijn van kans te hebben. Er is een gewonde(?), dus het rijbewijs blijft achter slot en grendel totdat de hele zaak is opgelost. Deze wordt in een speciaal rechtbank behandeld, het proces kan negentig dagen duren. Bam, daar sta je dan.

Ik, maar vooral Joke, doe een emotioneel beroep op compassie. Zolang kunnen we hier toch niet blijven. De dame voert enkele telefoongesprekken, waar ik uit op maak, dat ze haar best voor ons doet, maar ook zij vangt bot. Procedure is procedure. Ze legt ons uit dat we wel naar huis kunnen, maar het rijbewijs blijft in de kluis. Als we dat doen, hebben we een advocaat nodig die onze zaak vertegenwoordigd. Komt het rijbewijs vrij, dan kan deze het terugsturen. Onze reactie is dat het voor ons heel moeilijk is om hier een advocaat te vinden. Even denkt ze na en zegt dan dat ze haar vriendin, die advocaat is, gaat bellen. De vriendin blijkt bereidt te zijn deze klus te doen. We krijgen haar telefoonnummer en staan weer buiten. Het is duidelijk dat de vrouw de hele opstelling van justitie ook de perken te buiten vindt gaan.
Maar we kunnen naar huis, weliswaar zonder rijbewijs. In het hotel weet ik een voordelige vlucht te boeken die rechtstreeks van Timisoara naar Rotterdam gaat en wel op zondag. Volgende week heb ik verder contact met de advocaat.
In de middag gaan we lunchen in de stad en kopen een koffer en een rugtas voor de bagage in het vliegtuig. Na nog even heerlijk op een terras van een drankje te hebben genoten, zoeken we het hotel weer op. Het avondeten bestellen we in het hotel wat we heerlijk bij het zwembad op peuzelen, zij het dat een groep van 80 Fransen ons het gezellig keuvelen onmogelijk probeerde te maken.

Zaterdag 29 augustus

Na een slaapnacht van bijna 11 uur, begint het behoedzaam ontwaken. Het duurt een ruim half uur voor de werkelijkheid weer is binnengedrongen. We dalen gezamenlijk af naar het restaurant voor het ontbijt. De meest vreemde gerechten hebben een plaatsje gekregen op de buffetbar. In goed vertrouwen nemen we aan dat alles eetbaar is. Ik laad een heel scala aan kleurrijke gerechtjes op mijn bord, Joke is iets bescheidener. Het buffet is weldadig en stelt me in staat een goede start voor de dag te maken. Het afsluitende kop koffie vraagt een speciale tactiek. De grote kop zet ik onder de tuit en kies vervolgens twee maal achter elkaar voor coffee creme. Vraag me niet hoe, maar dat levert een goed gevulde kop zwarte koffie op.

Nadat we enige tijd gedood hebben met rondhangen, trekken we naar het historische centrum. Het eerste punt van de missie is het vinden van een leuke lunchroom. We gaan af op gezelligheid en drukte. De lunchkaart is echter een tegenvaller. Joke vindt nog wel een salade, die niet aan haar verwachtingen wist te voldoen, mijn keuze loopt uit op Franse frietjes met barbecue saus. De vettige patat glijdt wel gemakkelijk naar binnen, wat opzich dan weer een voordeel is. Met een gevulde maag beginnen we aan de site seeing. Bijna de helft van de historische gebouwen zit verborgen achter doek. Dit is een teken van aanstaande renovatie of van voorzichtigheid in verband met vallend gruis. Via het vrijheids plein lopen we naar het overwinningsplein. Voor het gemak heb ik de namen in het Nederlands vertaald.

Eigenlijk willen we de grote kathedraal bezoeken, maar de hele ochtend tot en met nu horen we geluiden van racende motoren. En nu zien we waar het wegkomt. Langs een afzetting staan nieuwsgierigen opeengepropt en zo nu en dan flitst er een kleurrijke tot racewagen omgebouwde automerk voorbij, wat gepaard gaat ronkend geluid, afgewisseld met keiharde knallen. Geïnteresseerd lopen we door het renners kwartier, waar andere bolides nog staan te wachten op hun beurt. We voegen ons even bij een hek, waar al dit snels voorbij komt scheuren. Het is geen racerij tegen elkaar, maar meer wie de snelste ronde rijdt. Een commentator ontbreekt, zodat volgens mij niemand weet waar zij naar staan te kijken. Nadat we de formule 1 achter ons hebben gelaten, komt het tot kerkbezoek.

De kathedraal is open en binnen beleven we een vrij donker kerkgebouw. Ook hier is het orthodoxe geloof populair, maar de vele afbeeldingen en kaarsjes komen we wel weer in de buurt van het katholieke. Onze bewondering moeten we verdelen over grote fonteinen, kleine parken en indrukwekkende gebouwen met duidelijk een lange geschiedenis. Omdat dit nogal dorstig maakt, voelen we ons gedwongen een terras op te zoeken, waar ik een echt Roemeens gebrouwen biertje soldaat maak. Joke geniet van een droge witte die hier overigens Alb sec genoemd wordt.

Nadat we even in het hotel de indrukken hebben verwerkt, trekken we opnieuw naar het centrum, ditmaal om te eten. Het wordt een pizzeria, vooral omdat je dan weet, wat je krijgt. Het is druk en gezellig en de terrassen zijn goed bezet. Voedsel koeriers bewegen zich op een elektrische fiets door de massa 's heen omdat er ook nog mensen thuis eten. Verder hebben we vandaag de thuisreis voorbereidt, want morgenmiddag stappen we in het vliegtuig van Animawings om ons naar Rotterdam te zweven.

Zondag 30 augustus

Enigszins verdwaasd lopen we het eigen erf weer op. Vanaf 15.40 uur is de terugreis begonnen en in 1 vloeiende lijn doorgegaan. Naar het vliegveld, opstijgen en landen, instappen in een gereedstaande bus, uit de bus zo in de trein, station Assen uitstappen en direct instappen in de pas aangeschafte auto van onze oudste kleinzoon . Als alle reizen zo verlopen, hoeft er niemand meer te klagen. Het is raar nu thuis te zijn, terwijl de beschadigde camper nog in Roemenië staat. Geen woonmobiel op het erf na een reis voelt voor mij onwerkelijk aan. Nu is het afwachten hoe het verder gaat lopen met het terugkrijgen van het rijbewijs en het transporteren van de reiswagen. De reis sluit hierbij af, maar ik hou jullie op de hoogte.